In augustus ben ik met mijn gezin op vakantie geweest in Drenthe. We hadden een prachtige camping aan het Dwingelderveld. Tijdens een wandeling ontdekte ik een aantal bloemen van de klokjesgentiaan, vlak langs een druk pad. Ze stonden er niet mooi bij. Maar dit was voor mij de eerste keer dat ik het bloempje tegenkwam in de natuur. Toen ik enkele dagen later even tijd had om te gaan fotograferen ben ik nog eens verder gaan zoeken. In een rustig stukje van het Dwingelderveld vond ik een pad door een stuk natte heide. En ook daar vond ik de klokjesgentiaan weer. Op deze plek stonden er meer en ook mooiere exemplaren.
Het viel nog niet mee om een mooie foto te maken van dit bloempje. Bovendien moest ik zeer voorzichtig zijn om zo min mogelijk te verstoren. Op enkele bloemen vond ik de eitjes van het gentiaanblauwtje, dus moest ik er ook nog goed op letten om geen mierennesten te verstoren. Uiteindelijk toch een foto kunnen maken waar ik wel blij mee ben. Het laat de klokjesgentiaan zien met een beetje van zijn omgeving.
Klokjesgentiaan bij het Dwingelderveld.
Er zijn 2 reacties op dit bericht.
Eerste pinksterdag ben ik op stap gegaan met een goede vriend. De vorige keer zijn we samen naar de Viroinvallei gegaan en deze keer stond een bezoekje aan de kalkeifel op het programma. Het doel van de reis: Vlinders fotograferen.
Bruin Zandoogje in tegenlicht. (f 5.6 | 1/640 sec. | EV -1 stop)
Van een fotografe bij de VNF-E had ik enkele leuke locaties gekregen, waar veel vlinders zouden zitten. Nou, dat was niet gelogen. Ik heb nog nooit zoveel vlinders op één plek gezien. Ze zaten er niet alleen in grote aantallen, maar er zaten ook veel verschillende soorten. Er fladderden verschillende soorten zandoogjes, blauwtjes en parelmoervlinders. Maar we vonden ook andere soorten, zoals bloeddrupjes, het dambordje en het groot geaderd witje.
Een Klaverblauwtje warmt zich op in het vroege zonlicht. (f 5.6 | 1/160 sec. | EV -0,3 stop)
Op zulke dagen is het altijd maar afwachten wat het weer doet. Daar hadden we deze keer veel geluk mee. ’s Ochtends vroeg was er een beetje dauw, wat het altijd goed doet op foto’s. De zon liet zich van zijn goede kant zien. Af en toe ging hij even schuil achter een wolk, maar dat duurde nooit lang. Hierdoor was het licht in de middag vrij hard. Dit is niet het mooiste licht om mee te fotograferen, maar door een beetje te spelen met de compositie heb ik toch nog wat foto’s kunnen maken waar ik wel blij mee ben.
Een Bosparelmoervlinder rust op een margriet. (f5.6 | 1/100 sec.)
Dit is een gebied waar ik zeker nog eens terug zal komen, want het is meer dan de moeite waard.
Dit bericht is geplaatst op 14 juni 2011.
Er zijn 4 reacties op dit bericht.
In de afgelopen week heb ik een paar soorten insecten gefotografeerd, die ik nog niet eerder heb kunnen vastleggen. Één van deze insecten is de wolzwever.
De wolzwevers (Bombyliidae) is een vliegenfamilie die gebruik maakt van mimicry. Door de zware beharing lijken deze vliegen op hommels of bijen, alleen hebben ze geen angel om te steken. Maar door de gelijkenis worden ze wel met rust gelaten door veel insecteneters.
Wolzwevers zijn de kolibries van het insectenrijk. Net als de kolibrie kunnen wolzwevers stil voor een bloem blijven hangen om de nectar op te zuigen. Hierbij gaan de vleugels ongeveer 300 keer per seconde op en neer. Ze gebruiken hun lange tong om dieper in de bloem te kunnen komen, waar de nectar zit.
Een wolzwever op een koekoeksbloem.
Er zijn verschillende soorten wolzwevers, welke soort op de foto staat is niet precies duidelijk.
Dit bericht is geplaatst op 14 mei 2011.
Er is nog geen reactie op dit bericht.
Een goede voorbereiding is vaak belangrijk bij natuurfotografie. Als je vroeg op wilt staan om oranjetipjes te fotograferen, dan kun je er maar beter zeker van zijn dat er ook oranjetipjes zitten op de plek die je gaat bezoeken. Daarom ben ik gisteren even langs een graslandje in de buurt gereden. Het is een nat grasland, met veel pinksterbloemen. Over het algemeen betekent dat ook dat er oranjetipjes zitten. Bij dit graslandje was het niet anders. Binnen een paar minuten zag ik al verschillende oranjetipjes rondfladderen. Toen ik een tijdje later weer naar huis reed had ik er enkele tientallen gezien. Ik had er een goed gevoel aan over gehouden.
Vanochtend ben ik vroeg opgestaan, zodat ik ruim voor zonsopkomst in het veld stond. Vol goede moed begin ik de pinksterbloemen af te speuren, op zoek naar de oranjetipjes. Na een ruim kwartier heb ik nog steeds geen vlindertje gezien. De zon komt boven de horizon en het licht is prachtig. Een beetje gefrustreerd schiet ik wat foto’s van de pinksterbloemen, maar dit is niet waarvoor ik zo vroeg ben opgestaan.
Een half uur later is het mooiste licht alweer verdwenen. Eindelijk spot ik mijn eerste vlindertje. Helaas is het geen oranjetipje, maar een klein geaderd witje. Even verderop zitten er nog een paar. Opnieuw schiet ik een paar foto’s, maar al snel raak ik verveeld. Ik wil oranjetipjes!
Een klein geaderd witje op een pinksterbloem.
Ik heb nu al enkele honderden pinksterbloemen bekeken, maar ik heb nog steeds geen oranjetipje gevonden. Waar ze gisteren vlogen zijn ze niet meer te bekennen. Dan heb ik na een uur en een kwartier eindelijk geluk en vind ik een mannetje, goed te herkennen aan de oranje vleugeltoppen.
Close-up van een oranjetipje.
En net als bij de klein geaderd witjes, zitten er ook hier een aantal dicht bij elkaar. Waaronder dit vrouwtje, dat wel heel mooi poseert boven op een pinksterbloem. Helaas niet met het mooie ochtendlicht waar ik op had gehoopt, maar ik heb de oranjetipjes uiteindelijk wel gevonden. Zo zie je maar dat je soms meer nodig hebt dan een goede voorbereiding. Bijvoorbeeld een beetje geluk bij het vinden van je onderwerp.
Een oranjetipje poseert op een pinksterbloem.
Er is nog geen reactie op dit bericht.
Onverwacht had ik vandaag de middag vrij. Het weer was prachtig, dus ben ik weer eens een keertje op stap gegaan met de camera. Eén van de eerste plekjes die ik elk voorjaar als eerste bezoek is het Wijboschbroek. Hier zijn twee simpele redenen voor.
De eerste reden is de Slanke Sleutelbloem. Dit is een beschermde plant, waarvan er een kleine hoeveelheid in het Wijboschbroek bloeien. Ik ben nog nooit echt tevreden geweest met de foto’s van de slanke sleutelbloem. Het is dus ieder jaar weer een uitdaging om met een beter resultaat thuis te komen, dan de vorige keer. Hier dit versie van 2011. Eindelijk een foto waar ik wel tevreden over ben, maar het kan natuurlijk altijd beter.
Slanke Sleutelbloem
De tweede reden om ieder jaar weer terug te gaan naar het Wijboschbroek zijn de bosanemonen. Iedere lente is de hele bosbodem bezaaid met bosanemonen. Het is al prachtig om daar rond te lopen. Ook het fotograferen van de bosanemonen gaat altijd vrij gemakkelijk. Eigenlijk altijd zit er wel een leuke foto tussen. Dit jaar wederom een plaatje kunnen schieten waar ik tevreden over ben.
Bosanemoon
Er is nog geen reactie op dit bericht.
