In augustus ben ik met mijn gezin op vakantie geweest in Drenthe. We hadden een prachtige camping aan het Dwingelderveld. Tijdens een wandeling ontdekte ik een aantal bloemen van de klokjesgentiaan, vlak langs een druk pad. Ze stonden er niet mooi bij. Maar dit was voor mij de eerste keer dat ik het bloempje tegenkwam in de natuur. Toen ik enkele dagen later even tijd had om te gaan fotograferen ben ik nog eens verder gaan zoeken. In een rustig stukje van het Dwingelderveld vond ik een pad door een stuk natte heide. En ook daar vond ik de klokjesgentiaan weer. Op deze plek stonden er meer en ook mooiere exemplaren.
Het viel nog niet mee om een mooie foto te maken van dit bloempje. Bovendien moest ik zeer voorzichtig zijn om zo min mogelijk te verstoren. Op enkele bloemen vond ik de eitjes van het gentiaanblauwtje, dus moest ik er ook nog goed op letten om geen mierennesten te verstoren. Uiteindelijk toch een foto kunnen maken waar ik wel blij mee ben. Het laat de klokjesgentiaan zien met een beetje van zijn omgeving.
Klokjesgentiaan bij het Dwingelderveld.
Er zijn 2 reacties op dit bericht.
Een goede voorbereiding is vaak belangrijk bij natuurfotografie. Als je vroeg op wilt staan om oranjetipjes te fotograferen, dan kun je er maar beter zeker van zijn dat er ook oranjetipjes zitten op de plek die je gaat bezoeken. Daarom ben ik gisteren even langs een graslandje in de buurt gereden. Het is een nat grasland, met veel pinksterbloemen. Over het algemeen betekent dat ook dat er oranjetipjes zitten. Bij dit graslandje was het niet anders. Binnen een paar minuten zag ik al verschillende oranjetipjes rondfladderen. Toen ik een tijdje later weer naar huis reed had ik er enkele tientallen gezien. Ik had er een goed gevoel aan over gehouden.
Vanochtend ben ik vroeg opgestaan, zodat ik ruim voor zonsopkomst in het veld stond. Vol goede moed begin ik de pinksterbloemen af te speuren, op zoek naar de oranjetipjes. Na een ruim kwartier heb ik nog steeds geen vlindertje gezien. De zon komt boven de horizon en het licht is prachtig. Een beetje gefrustreerd schiet ik wat foto’s van de pinksterbloemen, maar dit is niet waarvoor ik zo vroeg ben opgestaan.
Een half uur later is het mooiste licht alweer verdwenen. Eindelijk spot ik mijn eerste vlindertje. Helaas is het geen oranjetipje, maar een klein geaderd witje. Even verderop zitten er nog een paar. Opnieuw schiet ik een paar foto’s, maar al snel raak ik verveeld. Ik wil oranjetipjes!
Een klein geaderd witje op een pinksterbloem.
Ik heb nu al enkele honderden pinksterbloemen bekeken, maar ik heb nog steeds geen oranjetipje gevonden. Waar ze gisteren vlogen zijn ze niet meer te bekennen. Dan heb ik na een uur en een kwartier eindelijk geluk en vind ik een mannetje, goed te herkennen aan de oranje vleugeltoppen.
Close-up van een oranjetipje.
En net als bij de klein geaderd witjes, zitten er ook hier een aantal dicht bij elkaar. Waaronder dit vrouwtje, dat wel heel mooi poseert boven op een pinksterbloem. Helaas niet met het mooie ochtendlicht waar ik op had gehoopt, maar ik heb de oranjetipjes uiteindelijk wel gevonden. Zo zie je maar dat je soms meer nodig hebt dan een goede voorbereiding. Bijvoorbeeld een beetje geluk bij het vinden van je onderwerp.
Een oranjetipje poseert op een pinksterbloem.
Er is nog geen reactie op dit bericht.
Nog een paar uurtjes en we zitten alweer in 2011. Ik wens iedereen een hele prettige jaarwisseling en een geweldig Nieuwjaar!
Crossing the bridge to the New Year.
Er is 1 reactie op dit bericht.
Het stond al een tijdje met koeienletters in mijn agenda geschreven: Boomkikkers fotograferen. Afgelopen zondag was het eindelijk zover. Samen met twee andere natuurfotografen ben ik op pad gegaan om deze kleine kikkertjes te zoeken.
Aaibare boomkikkers.
Veel natuurfotografen hebben wel een paar foto’s van de boomkikker in hun portfolio. En dat is ook niet zo verrassend. Boomkikkers zijn heel aaibare beestjes. Als je er over nadenkt is het eigenlijk best bijzonder, dat een groen beestje zonder vacht, zo’n hoge aaibaarheidsfactor heeft. Maar als die grote ogen je aankijken, dan ben je meteen verkocht. Ook bij mij stond de boomkikker al jarenlang hoog op het verlanglijstje.
Smoesjes.
Meestal sta ik heel vroeg op om te gaan fotograferen. Maar voor boomkikkers is dat helemaal niet nodig. Het was al na acht uur toen we bij de locatie aankwamen, en dat was nog een half uur te vroeg. In het begin leek het er op dat we mooi weer zouden krijgen, maar al snel werd de lucht donkerder en begon het te motregenen. Er waren een aantal kikkertjes zich lieten zien, alleen hadden ze weinig zin om te poseren. De meeste draaiden alweer snel om en kropen weg in het struikgewas. Natuurlijk zijn dit allemaal maar smoesjes. Als natuurfotograaf moet je onder alle omstandigheden met bruikbare foto’s thuis komen. Het is duidelijk dat ik nog veel moet leren.
-
-
Boomkikker 01
-
-
boomkikker 02
-
-
boomkikker 03
Volgende keer beter.
Ik weet dat het geen geweldige foto’s zijn. De compositie is niet optimaal en de scherptediepte is veel te klein. Toch ben ik er blij mee. Al is het maar omdat er boomkikkers op de foto’s staan. De volgende keer hoop ik dat de weersomstandigheden iets beter zijn. Misschien dat ik dan ook met betere foto’s thuis kom.
Camera-instellingen.
Dat de weersomstandigheden tegenvielen blijkt wel uit de camera-instellingen van de tweede foto. Zelfs met het diafragma helemaal open op f2.8 en een isowaarde van 1600, had ik een sluitertijd nodig van 1/40e seconde om de foto te maken. Met zulke lange sluitertijden ben ik blij dat de foto nog scherp is, zelfs al heb ik een statief gebruikt.
Dit bericht is geplaatst op 14 september 2010.
Er zijn 3 reacties op dit bericht.
Er is altijd maar één vlak in een foto dat echt scherp is. Alles wat verder van de lens af staat, of juist dichterbij, wordt onscherp weergegeven. Als je een lichtpunt onscherp op de foto zet, dan wordt het licht van dit punt verstrooid en vormt het een cirkel op de foto. Dit soort verstrooiingscirkels worden tegenwoordig ook vaak bokeh genoemd. (Van oorsprong is bokeh een term om de kwaliteit van alle onscherpe delen van een foto aan te duiden)
Soms zijn deze verstrooiingscirkels ongewild en storen ze in het beeld. Maar je kunt er ook een beetje mee spelen en de cirkels een onderdeel van de foto laten worden, zoals ik bij de onderstaande foto heb geprobeerd.
Pinksterbloem
(Voor deze foto heb ik zoals gewoonlijk mijn NIKON D90 gebruikt in combinatie met de Sigma 150mm. macrolens. De camera was ingesteld op diafragmavoorkeuze, f3.5 met een sluitertijd van 1/2000 sec. en ISO 400.)
De verstrooiingscirkels komen bij deze foto door de dauw in het gras. Als je recht tegen de zon in fotografeert, dan reflecteert de zon in iedere dauwdruppel. Door een laag standpunt te kiezen (lees: plat op de buik in het gras gaan liggen.) krijg je veel druppeltjes in beeld. Ieder druppeltje verandert in een lichtcirkel. De sfeer van de vroege ochtend zorgt dan voor de rest.
Bij dit soort foto’s moet je een aantal punten goed in de gaten houden. Op de eerste plaats moet je altijd een grote diafragmaopening kiezen. (dus een klein f-getal.) Dan blijven de lichtpuntjes mooi rond. Verder moet je de belichting goed in de gaten houden. Bij dit soort foto’s is de kans groot dat er delen overbelicht raken. En tot slot; probeer een aantal verschillende standpunten uit. Omdat de bokeh door de lens wordt veroorzaakt, is het effect pas te zien op de foto. Verschillende standpunten geven dus ook andere verstrooiingscirkels.
Dit bericht is geplaatst op 29 april 2010.
Er is nog geen reactie op dit bericht.
