In de afgelopen week heb ik een paar soorten insecten gefotografeerd, die ik nog niet eerder heb kunnen vastleggen. Één van deze insecten is de wolzwever.
De wolzwevers (Bombyliidae) is een vliegenfamilie die gebruik maakt van mimicry. Door de zware beharing lijken deze vliegen op hommels of bijen, alleen hebben ze geen angel om te steken. Maar door de gelijkenis worden ze wel met rust gelaten door veel insecteneters.
Wolzwevers zijn de kolibries van het insectenrijk. Net als de kolibrie kunnen wolzwevers stil voor een bloem blijven hangen om de nectar op te zuigen. Hierbij gaan de vleugels ongeveer 300 keer per seconde op en neer. Ze gebruiken hun lange tong om dieper in de bloem te kunnen komen, waar de nectar zit.
Een wolzwever op een koekoeksbloem.
Er zijn verschillende soorten wolzwevers, welke soort op de foto staat is niet precies duidelijk.
Dit bericht is geplaatst op 14 mei 2011.
Er is nog geen reactie op dit bericht.
Van mij mogen ze de winter overslaan. Wat is daar nou aan? Al je vingers en tenen bevriezen. Je kunt amper een stap zetten zonder dat je uitglijdt. En er zijn bijna geen insecten of bloemen te vinden. Voor een macrofotograaf zoals ik is er in dit jaargetijde weinig te fotograferen, behalve abstracte foto’s van sneeuw en ijs.
De winter is in mijn ogen vooral het domein van de landschapsfotografen. Maar weinig is zo moeilijk als een goede landschapsfoto maken. Iedereen kan een camera pakken en een landschap vastleggen. Zeker in de sneeuw lijkt het wel alsof iedere foto raak is. En dat is juist het probleem. Hoe kun je dan nog een foto maken die er uit springt? Daarom houd ik in de winter meestal een fotografische winterslaap. Mijn camera raak ik bijna niet aan. Ik zit binnen, met mijn voeten op de verwarming, de foto’s van de zomer te bewerken.
Heel af en toe word ik wakker uit mijn winterslaap. Dan pak ik de camera en trek er op uit. Meestal kom ik terug met een tiental abstracte frutseltjes op mijn geheugenkaartje, die ik allemaal meteen in de prullenbak kan gooien. Soms heb ik de camera niet eens uit de tas gehaald. Als ik in de winter tien foto’s maak waar ik tevreden over ben, dan heb ik een goede winter gehad.
Maar af en toe heb je van die dagen, dat alles samenkomt. Van die dagen dat zelfs ik mijn landschapslens op mijn camera zet. Afgelopen maandag was zo’n dag. De omstandigheden waren dan ook perfect: Een dik pak sneeuw, een blauwe lucht… en dichte laaghangende mist. De sfeer was echt geweldig. Ik hoop dat deze bijzondere sfeer ook op de foto een beetje overkomt.
Winterlandschap
Er zijn 3 reacties op dit bericht.
Het stond al een tijdje met koeienletters in mijn agenda geschreven: Boomkikkers fotograferen. Afgelopen zondag was het eindelijk zover. Samen met twee andere natuurfotografen ben ik op pad gegaan om deze kleine kikkertjes te zoeken.
Aaibare boomkikkers.
Veel natuurfotografen hebben wel een paar foto’s van de boomkikker in hun portfolio. En dat is ook niet zo verrassend. Boomkikkers zijn heel aaibare beestjes. Als je er over nadenkt is het eigenlijk best bijzonder, dat een groen beestje zonder vacht, zo’n hoge aaibaarheidsfactor heeft. Maar als die grote ogen je aankijken, dan ben je meteen verkocht. Ook bij mij stond de boomkikker al jarenlang hoog op het verlanglijstje.
Smoesjes.
Meestal sta ik heel vroeg op om te gaan fotograferen. Maar voor boomkikkers is dat helemaal niet nodig. Het was al na acht uur toen we bij de locatie aankwamen, en dat was nog een half uur te vroeg. In het begin leek het er op dat we mooi weer zouden krijgen, maar al snel werd de lucht donkerder en begon het te motregenen. Er waren een aantal kikkertjes zich lieten zien, alleen hadden ze weinig zin om te poseren. De meeste draaiden alweer snel om en kropen weg in het struikgewas. Natuurlijk zijn dit allemaal maar smoesjes. Als natuurfotograaf moet je onder alle omstandigheden met bruikbare foto’s thuis komen. Het is duidelijk dat ik nog veel moet leren.
-
-
Boomkikker 01
-
-
boomkikker 02
-
-
boomkikker 03
Volgende keer beter.
Ik weet dat het geen geweldige foto’s zijn. De compositie is niet optimaal en de scherptediepte is veel te klein. Toch ben ik er blij mee. Al is het maar omdat er boomkikkers op de foto’s staan. De volgende keer hoop ik dat de weersomstandigheden iets beter zijn. Misschien dat ik dan ook met betere foto’s thuis kom.
Camera-instellingen.
Dat de weersomstandigheden tegenvielen blijkt wel uit de camera-instellingen van de tweede foto. Zelfs met het diafragma helemaal open op f2.8 en een isowaarde van 1600, had ik een sluitertijd nodig van 1/40e seconde om de foto te maken. Met zulke lange sluitertijden ben ik blij dat de foto nog scherp is, zelfs al heb ik een statief gebruikt.
Dit bericht is geplaatst op 14 september 2010.
Er zijn 3 reacties op dit bericht.
Sinds de dwergjuffer in de 50-er jaren van de vorige eeuw verdween, is de tengere grasjuffer de kleinste juffer van Nederland. De lengte is 26 tot 31 mm. en de spanwijdte ongeveer 35 mm. Het kleine formaat is niet het enige noemenswaardige aan deze juffer. Ook de keuze voor de leefomgeving is opmerkelijk.
De tengere grasjuffer zie je op plaatsen waar veel andere libellensoorten moeilijk kunnen overleven. Ze houden van open, ondiep water met weinig vegetatie. Dit soort situaties zie je vooral bij nieuw ontstane waterpartijen, bijvoorbeeld bij de aanleg van nieuwe natuurgebieden. Na een paar jaar groeien dit soort plassen vol met waterplanten en worden ze dus minder geschikt voor de tengere grasjuffer. Als dat gebeurt pakt deze juffer zijn biezen en gaat op zoek naar een nieuwe woonplaats.
In Erp hebben ze de ideale leefomgeving voor deze kleine juffertjes gemaakt. Langs het beekje ‘de Leijgraaf’ zijn enkele ondiepe poelen uitgegraven. Dat is twee jaar geleden gebeurd, dus heeft de vegetatie zich nog niet goed kunnen ontwikkelen. Blijkbaar hebben de tengere grasjuffers de locatie meteen gevonden, want vorig jaar heb ik er al enkele exemplaren gevonden die nog maar net waren uitgeslopen. En dit jaar heb ik meer tengere grasjuffers gezien dan vorig jaar. Ik ben benieuwd hoe lang ik er nog van kan genieten. Want het plantenleven staat ook niet stil in deze poelen. Er komt een dag dat de tengere grasjuffers het te druk vinden en op zoek gaan naar een andere woonomgeving.
-
-
Mannetje tengere grasjuffer.
-
-
Vrouwtje tengere grasjuffer
(meer…)
Dit bericht is geplaatst op 29 juni 2010.
Er is nog geen reactie op dit bericht.
“Door de strenge winter loopt de lente ruim twee weken achter op schema.” Althans, dat werd mij enkele dagen geleden verteld. Het blijkt dat de natuur dit verschil weer heel snel inloopt. Op 6 april werd de eerste waarneming voor het oranjetipje ingevoerd bij www.waarneming.nl. Dit is nog maar ongeveer een week later dan gemiddeld.
Het oranjetipje vliegt van begin april tot eind mei. Rond Koninginnedag kun je ze volop vinden. De komende weken heb je dus veel kans om deze voorjaarsvlinder te zien. De mannetjes zijn gemakkelijk te herkennen. Zelfs in de vlucht zijn de oranje vleugeltoppen goed te herkennen. De vrouwtjes missen deze oranje punten en zijn daardoor wat minder goed herkenbaar. De geel-groene vlekken op de onderkant van de vleugel zijn dan een uitstekend herkenningspunt. Alleen het Resedawitje heeft soortgelijke vlekken op de onderkant van de vleugels, maar die is in Nederland zeer zeldzaam.
-
-
Oranjetipje 1
-
-
Oranjetipje 2
-
-
Oranjetipje 3
Je kunt het oranjetipje vinden bij vochtige weilanden en langs bosranden. Let goed op de aanwezigheid van pinksterbloemen en look-zonder-look, dat zijn de belangrijkste waardplanten.
Dit bericht is geplaatst op 14 april 2010.
Er zijn 3 reacties op dit bericht.
