Het viel nog niet mee om een mooie foto te maken van dit bloempje. Bovendien moest ik zeer voorzichtig zijn om zo min mogelijk te verstoren. Op enkele bloemen vond ik de eitjes van het gentiaanblauwtje, dus moest ik er ook nog goed op letten om geen mierennesten te verstoren. Uiteindelijk toch een foto kunnen maken waar ik wel blij mee ben. Het laat de klokjesgentiaan zien met een beetje van zijn omgeving.

Klokjesgentiaan bij het Dwingelderveld.

Bruin Zandoogje in tegenlicht. (f 5.6 | 1/640 sec. | EV -1 stop)

Van een fotografe bij de VNF-E had ik enkele leuke locaties gekregen, waar veel vlinders zouden zitten. Nou, dat was niet gelogen. Ik heb nog nooit zoveel vlinders op één plek gezien. Ze zaten er niet alleen in grote aantallen, maar er zaten ook veel verschillende soorten. Er fladderden verschillende soorten zandoogjes, blauwtjes en parelmoervlinders. Maar we vonden ook andere soorten, zoals bloeddrupjes, het dambordje en het groot geaderd witje.

Een Klaverblauwtje warmt zich op in het vroege zonlicht. (f 5.6 | 1/160 sec. | EV -0,3 stop)

Op zulke dagen is het altijd maar afwachten wat het weer doet. Daar hadden we deze keer veel geluk mee. ’s Ochtends vroeg was er een beetje dauw, wat het altijd goed doet op foto’s. De zon liet zich van zijn goede kant zien. Af en toe ging hij even schuil achter een wolk, maar dat duurde nooit lang. Hierdoor was het licht in de middag vrij hard. Dit is niet het mooiste licht om mee te fotograferen, maar door een beetje te spelen met de compositie heb ik toch nog wat foto’s kunnen maken waar ik wel blij mee ben.

Een Bosparelmoervlinder rust op een margriet. (f5.6 | 1/100 sec.)

Dit is een gebied waar ik zeker nog eens terug zal komen, want het is meer dan de moeite waard.

De wolzwevers (Bombyliidae) is een vliegenfamilie die gebruik maakt van mimicry. Door de zware beharing lijken deze vliegen op hommels of bijen, alleen hebben ze geen angel om te steken. Maar door de gelijkenis worden ze wel met rust gelaten door veel insecteneters.

Wolzwevers zijn de kolibries van het insectenrijk. Net als de kolibrie kunnen wolzwevers stil voor een bloem blijven hangen om de nectar op te zuigen. Hierbij gaan de vleugels ongeveer 300 keer per seconde op en neer. Ze gebruiken hun lange tong om dieper in de bloem te kunnen komen, waar de nectar zit.

Een wolzwever op een koekoeksbloem.

Er zijn verschillende soorten wolzwevers, welke soort op de foto staat is niet precies duidelijk.

Vanochtend ben ik vroeg opgestaan, zodat ik ruim voor zonsopkomst in het veld stond. Vol goede moed begin ik de pinksterbloemen af te speuren, op zoek naar de oranjetipjes. Na een ruim kwartier heb ik nog steeds geen vlindertje gezien. De zon komt boven de horizon en het licht is prachtig. Een beetje gefrustreerd schiet ik wat foto’s van de pinksterbloemen, maar dit is niet waarvoor ik zo vroeg ben opgestaan.

Een half uur later is het mooiste licht alweer verdwenen. Eindelijk spot ik mijn eerste vlindertje. Helaas is het geen oranjetipje, maar een klein geaderd witje. Even verderop zitten er nog een paar. Opnieuw schiet ik een paar foto’s, maar al snel raak ik verveeld. Ik wil oranjetipjes!

Een klein geaderd witje op een pinksterbloem.

Ik heb nu al enkele honderden pinksterbloemen bekeken, maar ik heb nog steeds geen oranjetipje gevonden. Waar ze gisteren vlogen zijn ze niet meer te bekennen. Dan heb ik na een uur en een kwartier eindelijk geluk en vind ik een mannetje, goed te herkennen aan de oranje vleugeltoppen.

Close-up van een oranjetipje.

En net als bij de klein geaderd witjes, zitten er ook hier een aantal dicht bij elkaar. Waaronder dit vrouwtje, dat wel heel mooi poseert boven op een pinksterbloem. Helaas niet met het mooie ochtendlicht waar ik op had gehoopt, maar ik heb de oranjetipjes uiteindelijk wel gevonden. Zo zie je maar dat je soms meer nodig hebt dan een goede voorbereiding. Bijvoorbeeld een beetje geluk bij het vinden van je onderwerp.

Een oranjetipje poseert op een pinksterbloem.

De eerste reden is de Slanke Sleutelbloem. Dit is een beschermde plant, waarvan er een kleine hoeveelheid in het Wijboschbroek bloeien. Ik ben nog nooit echt tevreden geweest met de foto’s van de slanke sleutelbloem. Het is dus ieder jaar weer een uitdaging om met een beter resultaat thuis te komen, dan de vorige keer. Hier dit versie van 2011. Eindelijk een foto waar ik wel tevreden over ben, maar het kan natuurlijk altijd beter.

Slanke Sleutelbloem

De tweede reden om ieder jaar weer terug te gaan naar het Wijboschbroek zijn de bosanemonen. Iedere lente is de hele bosbodem bezaaid met bosanemonen. Het is al prachtig om daar rond te lopen.  Ook het fotograferen van de bosanemonen gaat altijd vrij gemakkelijk. Eigenlijk altijd zit er wel een leuke foto tussen. Dit jaar wederom een plaatje kunnen schieten waar ik tevreden over ben.

Bosanemoon

Naast de dingen die ik doe voor het NVN kun je ook regelmatig iets nieuws vinden op mijn facebookpagina. Gelukkig is het alweer bijna lente. Dan ga ik er weer vaker op uit om te fotograferen en zal er ook weer vaker een berichtje van mij op deze weblog staan. Dus: Binnenkort meer!

De winter is in mijn ogen vooral het domein van de landschapsfotografen. Maar weinig is zo moeilijk als een goede landschapsfoto maken. Iedereen kan een camera pakken en een landschap vastleggen. Zeker in de sneeuw lijkt het wel alsof iedere foto raak is. En dat is juist het probleem. Hoe kun je dan nog een foto maken die er uit springt? Daarom houd ik in de winter meestal een fotografische winterslaap. Mijn camera raak ik bijna niet aan. Ik zit binnen, met mijn voeten op de verwarming, de foto’s van de zomer te bewerken.

Heel af en toe word ik wakker uit mijn winterslaap. Dan pak ik de camera en trek er op uit. Meestal kom ik terug met een tiental abstracte frutseltjes op mijn geheugenkaartje, die ik allemaal meteen in de prullenbak kan gooien. Soms heb ik de camera niet eens uit de tas gehaald. Als ik in de winter tien foto’s maak waar ik tevreden over ben, dan heb ik een goede winter gehad.

Maar af en toe heb je van die dagen, dat alles samenkomt. Van die dagen dat zelfs ik mijn landschapslens op mijn camera zet. Afgelopen maandag was zo’n dag. De omstandigheden waren dan ook perfect: Een dik pak sneeuw, een blauwe lucht… en dichte laaghangende mist. De sfeer was echt geweldig. Ik hoop dat deze bijzondere sfeer ook op de foto een beetje overkomt.

Winterlandschap

Aaibare boomkikkers.
Veel  natuurfotografen hebben wel een paar foto’s van de boomkikker in hun portfolio. En dat is ook niet zo verrassend. Boomkikkers zijn heel aaibare beestjes. Als je er over nadenkt is het eigenlijk best bijzonder, dat een  groen beestje zonder vacht, zo’n hoge aaibaarheidsfactor heeft. Maar als die grote ogen je aankijken, dan ben je meteen verkocht. Ook bij mij stond de boomkikker al jarenlang hoog op het verlanglijstje.

Smoesjes.
Meestal sta ik heel vroeg op om te gaan fotograferen. Maar voor boomkikkers is dat helemaal niet nodig.  Het was al na acht uur toen we bij de locatie aankwamen, en dat was nog een half uur te vroeg.  In het begin leek het er op dat we mooi weer zouden krijgen, maar al snel werd de lucht donkerder en begon het te motregenen. Er waren een aantal kikkertjes zich lieten zien, alleen hadden ze weinig zin om te poseren. De meeste draaiden alweer snel om en kropen weg in het struikgewas. Natuurlijk zijn dit allemaal maar smoesjes. Als natuurfotograaf moet je onder alle omstandigheden met bruikbare foto’s thuis komen. Het is duidelijk dat ik nog veel moet leren.

Volgende keer beter.
Ik weet dat het geen geweldige foto’s zijn. De compositie is niet optimaal en de scherptediepte is veel te klein. Toch ben ik er blij mee. Al is het maar omdat er boomkikkers op de foto’s staan. De volgende keer hoop ik dat de weersomstandigheden iets beter zijn. Misschien dat ik dan ook met betere foto’s thuis kom.

Camera-instellingen.
Dat de weersomstandigheden tegenvielen blijkt wel uit de camera-instellingen van de tweede foto. Zelfs met het diafragma helemaal open op f2.8 en een isowaarde van 1600, had ik een sluitertijd nodig van 1/40e seconde om de foto te maken. Met zulke lange sluitertijden ben ik blij dat de foto nog scherp is, zelfs al heb ik een statief gebruikt.

Het gedeelte van de Leijgraaf dat ik vaak bezoek ligt bijna aan het begin van het stroomgebied, achter de Goorse bossen bij Erp. De reconstructie van het beekje is hier al voor een groot gedeelte uitgevoerd. In mijn vorige post heb je al kunnen lezen over de zeldzame tengere grasjuffer, die zijn intrek heeft genomen in de poelen die er zijn gegraven. Maar onder libellenkenners is de Leijgraaf vooral bekend als woongebied van een andere zeldzame libel; de bandheidelibel. Alleen al voor deze twee soorten is de Leijgraaf een bezoekje waard.

De mooiste tijd om bij de Leijgraaf te gaan kijken is in juli en augustus. Niet alleen heb je in deze twee maanden de grootste kans om de bandheidelibel te vinden, (wat overigens niet zo moeilijk is, aangezien er honderden exemplaren zitten) maar bovendien is dit de tijd dat de meeste veldbloemen langs de oevers in bloei staan, waar weer veel soorten insecten op af komen.

Klik op de link ‘lees verder’ voor de technische informatie over de foto’s.

Alle foto’s zijn gemaakt met de Nikon D90 en de Sigma 150mm. macrolens.
- Foto 1 (bandheidelibel): Deze foto is gemaakt vanaf een statief. Diafragma f7.1, sluitertijd 1/80e en een belichtingscompensatie van -0.33 stop.
- Foto 2 (zwartsprietdikkopje): Deze foto is genomen met mijn rugzak als statief. Diafragma f7.1, sluitertijd 1/60e en een belichtingscompensatie van +0.33 stop.
- Foto 3 (korenbloem): Dit is een dubbelopname. De EXIF-gegevens voor beide opnamen zijn hetzelfde. Voor deze foto heb ik een statief gebruikt en gefotografeerd met tegenlicht. Diafragma f8, sluitertijd 1/400e en een belichtingscompensatie van -0.33 stop.
- Foto 4 (Sint-jansvlinder): Deze foto is genomen met mijn rugzak als statief. Diafragma f6.3, sluitertijd 1/100e en een belichtingscompensatie van -0.33 stop.
- Foto 5 (kanaaljuffer): Deze foto is genomen uit de vrije hand. Diafragma f6.3, sluitertijd 1/100e.